Πατέρας. Μια λέξη που για πολλούς είναι άγνωστη. Και είναι άγνωστη γιατί δεν έχουν νοιώσει την απουσία του. Δεν έχει φύγει ποτέ από δίπλα τους, είναι πάντα μαζί τους σε κάθε βήμα της ζωής τους, ακόμα και τις στιγμές που πρακτικά πιθανόν να μην έχουν την ανάγκη υποστήριξης στις δικές τους οικογένειες.
Είναι πάντα μαζί τους με τις ευχές του, με τη λαχτάρα που έχει στην καρδιά του, να βλέπει τα παιδιά του ευτυχισμένα.
Ο πατέρας πονάει διπλά όταν πονούν τα παιδιά του, και αντίστοιχα χαίρεται διπλά στις ευτυχισμένες στιγμές της ζωής τους.
28 Αυγούστου 2007, ώρα 9:35 πμ. Εκείνη η στιγμή, καρφώθηκε μέσα στην καρδιά μου. Βαθειά η μαχαιριά.Ήταν η στιγμή που ο πατέρας μου έφυγε από τον κόσμο αυτόν. Η στιγμή που νοιώθεις τι έφυγε απ’ τη ζωή σου, νοιώθεις το κενό, νοιώθεις πως είσαι σε κάποιες στιγμές μόνος.
Για πολλούς που τον γνώριζαν έφυγε ένας πολύ καλός φίλος, για μένα έφυγε ένα κομμάτι από την καρδιά μου.
Όταν φίλοι, γνωστοί, κ.ά., τό μαθαν μετά τα πρώτα συλλυπητήρια, με ρωτούσαν, 'ήταν μεγάλος;'.
Ερώτηση, απλή, ασυναίσθητη, γιατί απλά δεν είχαν νοιώσει τη φοβερή στιγμή, να ρίχνεις χώμα, στον τάφο του πατέρα σου, συνειδητοποιώντας πως είναι η τελευταία φορά που θα ακούσεις το, 'παιδί μου πρόσεχε'.
Κύκλος της ζωής, ίσως αλλοίμονο στους γονείς που ξεπροβοδίζουν στο θάνατο τα παιδιά τους, τα συναισθήματα όμως που σε περικυκλώνουν, όταν ο θάνατος σου χτυπά την πόρτα της οικογένειάς σου, είναι πρωτόγνωρα, σε όσες κηδείες και αν έχεις πάει, και έχεις λυπηθεί, σε οικογένειες προσφιλών φίλων, ή ακόμα και άλλων συγγενών.
Πατέρας. Τι γλυκιά λέξη. Πόσο μου απαλύνει την καρδιά η προφορά της.
Είναι πάντα μαζί τους με τις ευχές του, με τη λαχτάρα που έχει στην καρδιά του, να βλέπει τα παιδιά του ευτυχισμένα.
Ο πατέρας πονάει διπλά όταν πονούν τα παιδιά του, και αντίστοιχα χαίρεται διπλά στις ευτυχισμένες στιγμές της ζωής τους.
28 Αυγούστου 2007, ώρα 9:35 πμ. Εκείνη η στιγμή, καρφώθηκε μέσα στην καρδιά μου. Βαθειά η μαχαιριά.Ήταν η στιγμή που ο πατέρας μου έφυγε από τον κόσμο αυτόν. Η στιγμή που νοιώθεις τι έφυγε απ’ τη ζωή σου, νοιώθεις το κενό, νοιώθεις πως είσαι σε κάποιες στιγμές μόνος.
Για πολλούς που τον γνώριζαν έφυγε ένας πολύ καλός φίλος, για μένα έφυγε ένα κομμάτι από την καρδιά μου.
Όταν φίλοι, γνωστοί, κ.ά., τό μαθαν μετά τα πρώτα συλλυπητήρια, με ρωτούσαν, 'ήταν μεγάλος;'.
Ερώτηση, απλή, ασυναίσθητη, γιατί απλά δεν είχαν νοιώσει τη φοβερή στιγμή, να ρίχνεις χώμα, στον τάφο του πατέρα σου, συνειδητοποιώντας πως είναι η τελευταία φορά που θα ακούσεις το, 'παιδί μου πρόσεχε'.
Κύκλος της ζωής, ίσως αλλοίμονο στους γονείς που ξεπροβοδίζουν στο θάνατο τα παιδιά τους, τα συναισθήματα όμως που σε περικυκλώνουν, όταν ο θάνατος σου χτυπά την πόρτα της οικογένειάς σου, είναι πρωτόγνωρα, σε όσες κηδείες και αν έχεις πάει, και έχεις λυπηθεί, σε οικογένειες προσφιλών φίλων, ή ακόμα και άλλων συγγενών.
Πατέρας. Τι γλυκιά λέξη. Πόσο μου απαλύνει την καρδιά η προφορά της.
